My Neighbours, or Why Suddenly I Am Dreaming about a (Barbed Wire Surrounded) House in the Suburbs

My dear English-speaking “followers”, you might already have seen this very long post in a language you do not understand. Well, here comes the English version. It is long too… But has some cool pictures in it!

I have not written anything in quite a long time. Many things have happened meanwhile. First of all, there was this rather round birthday. I had planned to look it straight in the eyes and have a huge, fabulous party, preferably convince my friends to go to Berlin (it’s only a 2h drive with the new highway!), find a great concert (this time though in a club where I would not be afraid of losing a kidney)…Then it turned out that my PhD defense date was set for two days after the birthday, so all plans went to hell.

I did defend the thesis! This is good at least. You can oficially call me Dr, and you will be able to call me that even more oficially when the decision passes through the science council. My new business cards are on the way nonetheless I am planning on writing a post especially dedicated to this subject… Maybe not on the defense per se, but the 4 years I spent trying to get a PhD in a Polish university. There’s plenty stories to tell, and advice and warnings to give. Slow down, though, I almost forgot what made my turn Parenthood off. This is not a good moment by any means.

As some of you may know, I live in an old part of town, very close to the city centre. The housing cooperative has only 10 owners, most of whom actually live here, so you would imagine people would want to cooperate nicely and have good relations with their neighbours.

The view from my balcony on one of the worse days (H. Cegielski trade union protest)

Only briefly will I mention my neighbours Z., who are very nice and cool people and always invite us to share whatever they are having, but who display this rare and extreme type of carelessness that makes them, for instance, light a fire in a tile stove that has not been used for 20 years, without checking out with the chimney sweep (we woke up in a cloud of black smoke and called the fire department).

I will skip the neihgbour N., who has not paid his liabilites to the cooperative for months, even though he has a few cars, and most Sundays he spends with his family in high brow Poznań restaurants, explaining to the other neighbours he meets in the street that “a man of a certain age is allowed to certain his habits.”

Today I am going to focus on amore camouflaged case.

I will start by telling an old story. It should have warned me in time, but somehow I stopped paying attention to it at point. Some two years after I moved to this flat my now-husband and I decided to stop living in a 5 people commune and transform the flat to meet just our needs. We started (and pretty much ended) the refurbishing with the bedroom. It is the only room located at the backyard side of the building, which means no trams and no night road works (especially painful when the sledgehammer guy misses my car only by a few inches while taking his backswing).

During the refurbishment process, and anomaly has been detected. One day the contractor asked us to come into the room and knock at one of the walls. The bedroom is not in the main building, but in an annexe (so there is an attic over it and not the next floor). We had not paid to much attention to the fact that it was the only room in the flat in which we were able to actually head the neighbours. In any other room we could play foosball or Guitar Hero till 4 a.m. and nobody ever complained. One day I asked (attention!) my neighbour C. (the one behind the anomaly wall) about the sound permeability. He said they were not able to hear anything from our flat. Imagine my shock when the wall we knocked on emitted a dull sound, and when we removed the plaster, we saw… a DOOR. A door like those installed in blocks of flats from the 70s: you kick it hard, it’s gone. This time though there was no need to kick it, as the only thing that kept it closed was (the relief!) a STAPLE at our side. When we removed the staple and opened the door (which my neighbour Z was brave enough to do), the door hit a wardrobe in neighbour C’s flat.

Just like that.

Up to this day I am unable to grasp what made neighbour C. claim that he had no idea how the sounds from his daugters’ piano playing reached our ears. Those poor girls – I have no idea how long in their adult lives will they have to pay for having only a cardboard door separate them from a newly-wed couple. The best bet I can make is that C did now want to participate in the (considerable, truly) costs of bricking up the door. We finally did it by ourselves and I still wish I had let that eczematous hamster into his flat before adding the last brick.

Unfortunately, this event had sunk into oblivion (in my more and more Alzheimer-like memory), and that proved to be a very disadvantageous fact.

Then, a few days ago, one Thursday afternoon, after a short meeting concerning the current matters of the cooperative, neighbour C. told me that he had a private matter to discuss with me. He said he was setting up a new bathroom in his flat and wanted to plug the outlet (one big WC pipe and 4 smaller ones) to a master pipe in my cellar. One more thing to explain here: my cellar is a big one, with 80m2 and an interesting layout which you can admire in the enclosed drawing. At this point it is in a less-then-raw state (dirt floor) but in future I want to use it, e.g. transforming it into an office – a fact the above mentioned neighbour is well aware of (“But you’re not going to turn it into a pub, are you?”). Unfortunately, the cellar is not exactly below my flat, so I cannot connect to it easily from here. Over rooms 1 and 2 there is a grocery store, over 3, 4 and 5 neighbour C. has his annexe.

My cellar. Full of potential, but I would have to invest a lot, and get rid of the pipe first. No proportions have been kept.

I answered that in general I do not want to block the new bathroom possibility for him, but he would have to break through the ceiling in the last room (5 in the drawing) and the closest possible to the wall, I would also like for him to join the 5 pipes into one at the level of his flat. I said I would think about it and answer in a few days. On Friday Mr. C. (who actually calls himself MISTER C in many notes) stopped my husband with the same question, but he said he would not give him any permits without talking to me first.

Saturday morning I wrote a long email to my neighbour C., carefully setting up my proposals for futher negotiation:

• digging the pipe into the ground (there is no real floor in the cellar),
• hiding it in the wall, if it sticks out from the ceiling somewhere else than the very end of room 5,
• buying the last part of the cellar by neigbour C. (this seems to be impossible in Polish law, though).

A little bit later, still on Saturday morning, I learnt that C. has already installed the pipe in my cellar.

So, where do we put your desk? The foreing body in my cellar. Do not miss the artwork in the background.

Sure – I am the only one to blame for not having fixed the padlock that a burglar (hoping to steal a cherry compote I assume) broke during one of the attempts. The padlock does close, but you can open it without using a proper key. Neighbour C. entered the cellar, drilled through the ceiling in room 3, and then run the pipe through rooms 3, 4, and 5, plugging it into the master pipe in room 5. Wanting to save on the materials, he made shortcuts in all the corners (pay attention to the backgroun on the beatiful photograph).

To understand the situation well, here are the facts:

• My neighbour C. could as well have had the pipe run through his own flat and break through to the cellar at the very end, but this way he would have had to drill through a number of walls in his own flat and somehow mask the pipe and the sounds it emits.
• Neighbour C. has at least one functional bathroom in his flat already.
• Neighbour C. was well aware that he was not given any permit to enter the cellar or install anything in it, not to mention drilling holes in the internal walls.
• There is not doubt whatsoever that the cellar belongs to my flat.
• Neighbour C. had been to the cellar and knows that the height of the rooms excludes the possibility to install a suspended ceiling or anything like it.
• Neighbour C. is not a dosser who had been denied the right to education and interaction with culture. He is an intellectual worker, a husband, and father of two daugthers.

When asked what the hell did he think, he called the situation an “unfortunate turn of events” (=his construction workers happened to have time on their hands). He proclaimed that he was “not at all proud of himself and in no way did he consider himself a winner”. He said he had waited for an SMS with our decision, but did not get it (well, I see no unanswered calls in my phone, something you would expect from a person who is desperately trying to get to know your decision). He also expressed the will to “work out a compromise” during a BBQ he invited us over. Just to set things straight, I am not accustomed to have BBQs with him not only because I do not eat meat, but mostly because never ever had he invited me or my husband to hang out. I am also truly puzzled by his understanding of the word compromise. So, when we finally meet (a moment after my lawyer sends him the documents with a recorded delivery letter), I am going to propose him a deal. I will put a huge garbage bin in his living room and then, working out a compromise, I will change it to a smaller one, that is going to stay there forever – just like Mr. C likes compromises to be done.

There is a number of daunting features this moralless story haunts me with. First: he broke into my property, and the property law is one of the few areas of law there are still treated seriously here. Second: he has pulled a really awful stunt on a kind, well-mannered neighbour (me) in a very small housing cooperative. Third, and most enraging: this is not the first time in my life when I see people confusing politeness with weakness. He really assumed that he would get away with this, that I would not have the strength (or time, maybe?) to react. I learned a long time ago that there exists a group of people who require a loutish attitude, who need to be yelled at, because otherwise they are unable to receive the message. This is not my weapon of choice, but more and more I am thinking it should be. Also, I would have agreed for him to put the pipe there, just in a way that did not deteriorate the value of the place… At this point there is nothing to discuss anymore.

If you think this story sound crazy and improbable, here is the opinion of my editor B. after I explained why I am late with this week’s bundle:

The situtation is so absurd that is must be true.

Tags: cellar, neighbour, pipe

Moi sąsiedzi, czyli dlaczego marzę o domku na obrzeżach miasta (otoczonym drutem kolczastym)

UWAGA! Post jest długi, ale są rysunki!!!

Nie pisałam dość długo – prawie miesiąc. W tym czasie sporo się wydarzyło. Po pierwsze, cichutko minęła dość okrągła rocznica moich urodzin. Chciałam jej spojrzeć prosto w oczy, zrobić wielką, wielką bibę, namówić znajomych na weekend w Berlinie (tylko 2h nową autostradą!), znaleźć fantastyczny koncert (tym razem może jednak w klubie, w którym nie będę się bała, że za chwilę ktoś mi wytnie nerkę)… Tymczasem na dwa dni po moich urodzinach wyznaczony został termin obrony mojej rozprawy doktorskiej i wszystkie plany diabli wzięli.

Obroniłam się! Tyle dobrego. Oficjalnie możecie mnie nazywać panią doktor, a jeszcze bardziej oficjalnie będziecie mogli to robić, gdy decyzja o przyznaniu mi stopnia przejdzie przez Radę Naukową (nowe wizytówki tak czy inaczej są już w drodze). Planuję napisać porządny post na ten temat… Właściwie nie tyle na temat samej obrony, co 4 lat spędzonych na robieniu doktoratu na polskiej uczelni. Jest o czym opowiadać, w czym doradzać, przed czym przestrzegać. Chyba jednak poczekam z tym do chwili odebrania dyplomu Inne plany publicystyczne zakładają przygotowanie okolicznościowego wpisu na temat świnki Jezus i najgorszej podróży w moim życiu… Ale powoli. Przez chwilę zapomniałam, co skłoniło mnie do wyłączenia Parenthood. Nie jest dobrze.

Mieszkam w starej dzielnicy miasta, bardzo blisko centrum. Wspólnota mieszkaniowa składa się z 10 właścicieli, przy czym faktycznie są to właściciele, a nie czynszowi lokatorzy, zatem można by zakładać, że wszystkim zależy na utrzymaniu w dobrym stanie zarówno kamienicy, jak i międzysąsiedzkich stosunków.

Widok z mojego balkonu w jeden z gorszych dni

Tylko wspomnę w tej historii sąsiadów Z, którzy, choć przemili i zawsze częstują wszystkim, co akurat mają w domu, charakteryzują się skrajną, rzadko spotykaną beztroską, która w co lepszych momentach pozwala im na przykład napalić w nieużywanym od 20 lat piecu kaflowym bez sprawdzenia, gdzie i czy w ogóle jest podłączone jego ujście (obudziliśmy się w kłębach czarnego dymu i zadzwoniliśmy po straż pożarną).

Pominę sąsiada N, który od lat zalega z płatnościami na konto wspólnoty, mimo że posiada kilka samochodów a w niedzielę jada z rodziną w eleganckich poznańskich restauracjach, tłumacząc przypadkowo napotkanym współmieszkańcom, że „przecież w pewnym wieku człowiek ma już swoje przyzwyczajenia.”

Dziś skoncentruję się na przypadku pozornie bardziej zakamuflowanym.

Zacznę od wyciągnięcia historii z przeszłości, która powinna była mnie ostrzec, ale na którymś etapie uleciała mi z pamięci. Otóż jakieś dwa lata po wprowadzeniu się do tego mieszkania Mąż i ja postanowiliśmy pożegnać się z trójką współlokatorów i zaanektować na nasze potrzeby całe mieszkanie. Przeróbki zaczęliśmy (na dobrą sprawę również zakończyliśmy) na remoncie jedynego pokoju, który jest położony od strony podwórka. Tak jest przyjemniej i nie chodzi nawet o tramwaje (chociaż nadal planuję wstawić na balkon wiadro kamieni i ciskać w motorniczych, który opierają się na dzwonku, gdy jakiś gapiowaty kierowca zaklinuje się w korku wystawiwszy tyłek na tory i jedyne, co może go uratować, to zmiana światła) czy nocne autobusy. Największym problemem było dla mnie to, że w związku z dużym ruchem w ciągu dnia, wszelkie roboty drogowe w tej okolicy są prowadzone w nocy. Młot (pneumatyczny czy nie) wyrywający mnie ze snu o 2 w nocy to jednak przegięcie, zwłaszcza, jeśli wyglądając przez okno widzę pana, który zamachując się tym dziwnym urządzeniem o jedynie parę cali mija mój samochód.

Podczas remontu sypialni wykryta została pewna anomalia. Kierownik budowy/remontu zawołał nas do pokoju i kazał popukać w ścianę. Pokój mieści się właściwie nie w samej kamienicy, ale w oficynie (dlatego jest nad nim stryszek, a nie kolejne piętro), stąd wcześniej nie dziwiła nas za bardzo jego nadmiarowa przepuszczalność dźwiękowa. W każdym innym pokoju mogliśmy o czwartej rano grać w piłkarzyki albo drzeć się do guitar hero, ale w tym jednym słychać było sąsiadów (więc, jak sądzę, sąsiedzi mogli słyszeć także nas). Pewnego dnia zagadnęłam – tamdadam – sąsiada C o tę kwestię. Powiedział, że nic nie słyszą i nie wie o co chodzi. Jakie więc było moje zdziwienie, kiedy ściana wydała głuchy dźwięk, a po zdjęciu płyty gipsowej naszym oczom ukazały się… DRZWI. Drzwi w stylu tych montowanych w blokach w latach osiemdziesiątych: mocniejsze kopnięcie i byłoby po nich. Jednak tym razem drzwi nie trzeba było kopać. Były zamknięte (od naszej strony, co za ulga, buahaha) na SKOBELEK. Po otwarciu skobelka i naciśnięciu klamki (na co odważyła się sąsiadka Z), drzwi uderzyły w szafę sąsiada C.

Po prostu.

Do dzisiaj nie rozumiem, dlaczego twierdził, że nie wie, w jaki sposób dochodzą do nas dźwięki pianina jego córek. Biednych córek – nie wiem, jak długo w dorosłym życiu będą płaciły za to, że tylko cienkie drzwi dzieliły je od sypialni obcego młodego małżeństwa. Chociaż jestem coraz bliżej postawienia tezy, że jedynym powodem „niewiedzy” były możliwe koszty związane z koniecznością zamurowania otworu w ścianie. W końcu zrobiliśmy to sami i nadal żałuję, że przed dołożeniem ostatniej cegły nie zdecydowałam się na wpuszczenie tam gryzonia. CO NAJMNIEJ chomika, najlepiej z egzemą.

Niestety, zdarzenie to zniknęło w mrokach mojej coraz bardziej alzheimerowej pamięci i bardzo, bardzo źle się stało.

Otóż parę dni temu, w czwartek, po spotkaniu związanym z bieżącymi sprawami wspólnoty, sąsiad C oznajmił, że ma do mnie prywatną sprawę. Powiedział, że robi w domu drugą łazienkę, „przy sypialni”, i chciałby podłączyć odpływ z niej (w postaci jednej grubej rury od wc i 4 mniejszych) do zbiorczej rury w mojej piwnicy. Aha, muszę tu wyjaśnić jeszcze jedną kwestię: moja piwnica jest dosyć duża. Ma 80 metrów kwadratowych i dość ciekawy układ, który możecie podziwiać na załączonym rysunku. W tej chwili jest ona w stanie mniej niż surowym (klepisko) jednak w przyszłości zamierzam ją wykorzystać, przekształcając na przykład w biuro, o czym rzeczony sąsiad od dawna dobrze wie („Ale nie zrobi tam pani pubu?”). Niestety, piwnica nie znajduje się bezpośrednio pod moim mieszkaniem. Nad pomieszczeniami 1 i 2 jest sklep, nad 3, 4 i 5 – oficyna sąsiada C.

Moja piwnica. Potencjał, od realizacji którego dzieli mnie spora inwestycja. Oraz RURA. Żadne proporcje nie zostały zachowane.

Odpowiedziałam, że zasadniczo nie chcę blokować mu możliwości zrobienia sobie dodatkowej łazienki, ale musiałby wypuścić tę rurę w ostatnim pomieszczeniu (nr 5 na rysunku) i możliwie blisko ściany, chciałabym także, żeby zebrał rury w jedną jeszcze na poziomie swojego mieszkania. Powiedziałam, że pomyślę o tym i w najbliższych dniach dam mu odpowiedź. W piątek pan C (nazywający w różnych notatkach samego siebie PANEM C) zatrzymał jeszcze mojego Męża, który powiedział mu wyraźnie, że nie da mu żadnego pozwolenia bez uprzedniej konsultacji ze mną.

W sobotę rano wystosowałam długiego maila do sąsiada C, w którym starannie wyłożyłam swoje propozycje, do negocjacji:

• wkopanie rury w ziemię (to bądź co bądź klepisko),
• wkucie jej w ścianę, jeśli wychodzi w innym miejscu, niż sam koniec piwnicy,
• wykup ostatniej części piwnicy (to ostatnie wydaje się jednak niemożliwe w świetle polskiego prawa).

W sobotę rano chwilę później dowiedziałam się, że sąsiad C zamontował już rurę w mojej piwnicy.

To gdzie stawiamy twoje biurko? Ciało obce w mojej piwnicy. Nie przegap ukrytego znaczenia w głębi.

Fakt – moja wina, że nie naprawiłam zepsutej podczas którejś próby włamania (po kompoty chyba albo starą kanapę) kłódki, która co prawda się zamyka, ale da się otworzyć bez użycia klucza. Sąsiad C wtargnął (włamał się, do cholery) do mojej piwnicy, przewiercił się przez sufit w pomieszczeniu nr 3 i poprowadził rurę przez 3 pomieszczenia, aż do rury zbiorczej, przy czym, w ramach oszczędności materiału, poskracał sobie wszystkie rogi (patrz zdjęcie, polecam instalację na drugim planie).

Żebyśmy się dobrze zrozumieli, zachodzą tu następujące fakty:

• Sąsiad C równie dobrze mógłby poprowadzić rurę przez swoje mieszkanie i przebić się na samym końcu, ale to wymagałoby od niego przewiercania się przez parę ścian w swoim mieszkaniu i oznaczałoby potrzebę maskowania rury oraz dobywających się z niej dźwięków.
• Sąsiad C ma w swoim mieszkaniu przynajmniej jedną sprawną łazienkę
• Sąsiad C doskonale wiedział, że nie ma pozwolenia na taką akcję.
• Nie ma najmniejszych wątpliwości co do tego, że widoczna na rysunku i zdjęciu piwnica w całości przynależy do mojego mieszkania.
• Sąsiad C był w mojej piwnicy i dobrze wie, że jej wysokość skutecznie uniemożliwia operacje takie, jak montowanie podwieszanego sufitu.
• Sąsiad C nie jest pozbawionym prawa do edukacji i obcowania z kulturą menelem spod budki z piwem, tylko pracownikiem umysłowym, mężem i ojcem dwóch córek.

Zapytany, co właściwie sobie myślał, sąsiad C nazwał sytuację „splotem niefortunnych okoliczności ” (= jego ekipa budowlana akurat miała czas) i oznajmił, że „wcale nie jest z siebie dumny, ani nie czuje się zwycięzcą ”, a poza tym „czekał na naszego SMS-a ” (przy czym nie widzę w swoim telefonie 100 nieodebranych połączeń od człowieka, który desperacko chce się ze mną skontaktować – prawdę mówiąc, nie widzę ani jednego). Wyraził również chęć „wypracowania kompromisu przy grillu ”. Dodam, że nie mam zwyczaju grillować z sąsiadem C, nie tylko dlatego, że nie jem kiełbasek, ale przede wszystkim w związku z tym, że nigdy na żadnego grilla mnie nie zaprosił. Zastanawia mnie także jego rozumienie słowa kompromis. Kiedy dojdzie już do spotkania (chwilę po tym, jak mój radca prawny nada dokumenty listem poleconym) zamierzam zaproponować mu, że ustawię na środku jego salonu wielki, przemysłowy kubeł na śmieci, a potem w ramach kompromisu zmniejszę go na taki mały, jednorodzinny, który zostanie już tam po wsze czasy – dokładnie zgodnie z rozumieniem słowa przez pana C.

W tej historii bez morału dobija mnie kilka rzeczy. Pierwsza z nich to złamanie mojego prawa własności, czyli jednego z ostatnich praw, które są jeszcze w tym kraju traktowane w miarę poważnie. Druga to zrobienie świństwa życzliwemu i kulturalnemu sąsiadowi (mi) w tak małej wspólnocie. No i trzecie, rozjuszające mnie najbardziej: nie pierwszy raz widziane pomylenie uprzejmości ze słabością. On naprawdę założył, że mu się to upiecze, że nie będę miała siły (albo czasu?) na reakcję. Dawno temu nauczyłam się, że istnieje grupa ludzi, wobec których trzeba zachowywać się w sposób chamski, na których trzeba krzyczeć, gdyż nic innego do nich nie dociera – jednak nie jest to metoda, która stosuję z wyboru. Może powinnam. Załamka numer cztery: przecież ja bym mu pozwoliła poprowadzić tę rurę we w miarę niekłopotliwy dla mnie sposób… W tej chwili nie ma już o czym mówić.

Jeśli historia wydaje się Ci nieprawdopodobna, oto opinia mojego redaktora B:

Sytuacja jest na tyle absurdalna, że musi być prawdziwa.

Tags: piwnica, podstęp, sąsiedzi

Ubuntu (en)

I decided to write this post when my programmer friend (of course programmer seems to be a simplification, but I suppose this is what happens when you try to define a person by their walk of life) found a can of Ubuntu Cola in Tesco (see the photograph below) and posted it on Facebook as a good geek joke. Dear all, Ubuntu Cola (and I do acknowlege the fact that it sounds freaking hilarious) is not an Ubuntu Linux trademark rip-off. The name is a reference to the same beautiful idea that the Linux distribution name originates from.

Ubuntu Cola (original photo from http://www.ethicalsuperstore.com)

Ubuntu is an African philosophy whose supporters include Nelson Mandela. The Ubuntu term itself is often translated as I am, because you are, because we are. The humanistic philosophy rejects individualism, recognizes the value of human life, values community and togetherness, dialogue, tolerance, and understanding rather than punishment Desmond Tutu, a Nobel Prize laureate, writes (quote taken from The African Philosophy Reader):

It is about the essence of being human, it is part of the gift that Africa will give the world. It embraces hospitality, caring about others, being able to go the extra mile for the sake of others. We believe that a person is a person through another person, that my humanity is caught up, bound up, inextricably, with with yours. When I dehumanise you, I inexorably dehumanise myself. The solitary human being is a contradiction in terms and therefore you seek to work for the common good because your humanity comes into its own in belonging.

It goes really well together with the open source movement, doesn’t it?

I first heard the word in a non-Linux context during the Intercultural Navigators workshop organised/funded by the British Council. I learned a lot there… I remember a long block of workshops and meetings on this subject, sparsely illustrated with film material in which members of African tribes described putting the Ubuntu idea into life. If somebody has nothing to eat or drink, you help them. If he ir she is not fit for work, you help them, and so on. All the time my Central European brain kept pondering: “how do they eliminate con men”? How long can you be “unfit for work”? What happens if a person decides to take a lifetime of relaxing while the rest of the tribe works their butts off, and never repays any of the favours? There seemed to be one, constant answer: “it’s not the point”. Having the favour returned is not the ultimate goal.

Since we are already on the subject (please see the Ubuntu Cola photo again), I learned a few days ago that the first Fair-Trade-only shop (is it in Poland even?) has just opened in Poznań (some shops, like Alma or Folwark Wąsowo already offer some products with the logo/certification). While writing this post I finally checked the adress – turns out I pass it every time I go to work by car and park in my sister’s garage. Expect a review quite soon

Coming back to the Navigators. I do not really remember what made me apply for this programme. For a few months I had one weekend a month taken from me, filled with meetings with some of the most determined, higher-goal-oriented and aware people I met in my life. I deeply believe that most of us learned a lot about ourselves and other people during that time. At the end of the workshop period we were given a chance to apply for a funding for a self-designed project, and somehow my Online Grandmas! idea was one of the winners. So together with my friends, including my dear Husband (who is very anxious about being mentioned here), we had this truly wonderful experience. Side effects include the release of a group of elderly spammers. See the pink email background and the bon-mot slideshows and you know what I mean, I might just look for them for your entertainment. They are really sweet. Here is one of the photos from the lecture/pratice series. You can find more in the project website, but that is in Polish only, sorry.

The Online Grandmas lecture series (Adam Mickiewicz University's Physics Department)

How about a rerun?

Have a great New Year!

Tags: Fair Trade, Intercultural Navigators, Ubuntu, Ubuntu Cola

Ubuntu (pl)

Naszło mnie, kiedy znajomy informatyk (od razu przepraszam za uproszczenie) znalazł na półce w Tesco napój o nazwie Ubuntu Cola (poniżej zdjęcie ze strony http://www.ethicalsuperstore.com/) i umieścił zdjęcie na Facebooku w ramach branżowego żartu. Moi drodzy, Ubuntu Cola (żeby nie było, nie jestem w stanie zignorować komizmu tej nazwy) to nie podkradanie marki dystrybucji Linuksa, tylko nawiązanie do tej samej idei, której zawdzięcza ona swoją nazwę.

Ubuntu to afrykańska filozofia, której zwolennikiem jest między innymi Nelson Mandela. Samo słowo Ubuntu bywa tłumaczone jestem, ponieważ jesteśmy. U podstaw tej humanistycznej filozofii leży odrzucenie indywidualizmu, poszanowanie wartości ludzkiego życia, wspólnota, resocjalizacja w miejsce kary, dialog i tolerancja. Desmond Tutu (swoją drogą, laurerat Pokojowej Nagrody Nobla) pisze (tłumaczenie własne, oryginał w angielskiej wersji postu, jeśli ktoś zna oficjalne i ładniejsze, zachęcam do wskazania), a ja cytuję za The African Philosophy Reader:

Ubuntu to sama istota bycia człowiekiem, to część daru, który Afryka ofiaruje światu. Ubuntu to gościnność, dbanie o innych, wychodzenie im naprzeciw. Wierzymy, że człowiek jest człowiekiem poprzez innych, że moje człowieczeństwo jest nierozerwalnie związane z Twoim. Jeśli odmawiam Ci człowieczeństwa, niepowstrzymanie odmawiam go także sobie. Pojedyncza istota ludzka to oksymoron. Z tego powodu pragniemy pracować dla dobra ogółu, gdyż człowieczeństwo wyraża się we wspólnocie i przynależności.

Pasuje do ruchu wolnego oprogramowania, prawda?

Słowo to w kontekście innym niż linuksowy poznałam podczas organizowanych przez British Council warsztatów Międzykulturowi Nawigatorzy, które nauczyły mnie dość sporo, ale o tym zaraz. Pamiętam dość długo blok zajęć, bogato ilustrowany materiałem filmowym, w którym przedstawiciele afrykańskich plemion mówili o tym, jak wdrażają tę ideę w życie. Jeśli ktoś nie ma picia lub jedzenia, należy o niego zadbać. Jeśli ktoś nie ma siły do pracy, należy mu pomóc i go wyręczyć, i tak dalej. Przez cały czas moja wschodnio-zachodnia głowa próbowała znaleźć odpowiedź na jedno pytanie: „jak ochronić się przed oszustwem”? Jak długo można „nie mieć sił do pracy”? A co, jeśli ta osoba przez całe życie będzie odprężała się kosztem wysiłków całego plemienia, i nigdy nie zwróci nawet ułamka otrzymanych przysług i wysiłków? Odpowiedź była jedna: „nic nie szkodzi”, nie chodzi o to, żeby je zwrócił, nie to jest celem.

Skoro już jesteśmy przy tym temacie (spójrz jeszcze raz na zdjęcie z puszką Ubuntu Coli), w Poznaniu otworzył się właśnie pierwszy sklep w całości poświęcony produktom Fair Trade, choć poszczególne produkty od dłuższego już czasu można dostać w niektórych poznańskich sklepach, takich jak Alma czy sklepik Folwarku Wąsowo. Pisząc ten post sprawdziłam wreszcie lokalizację sklepu FT – okazało się, że mijam go często w drodze do pracy (tzn. wtedy, gdy jadę samochodem i parkuję pod domem mojej siostry). Wkrótce zdam relację.

Wracając do Nawigatorów… Nie pamiętam nawet, jak to się stało, że zgłosiłam się do tego programu. Przez kilka miesięcy jeden weekend w miesiącu miałam zajęty spotkaniami z grupą najbardziej zdeterminowanych i świadomych własnego celu ludzi, jakich spotkałam w życiu. Wydaje mi się, że na spotkaniach każdy z nas w ogromnym stopniu odnalazł siebie i nauczył się wiele o innych ludziach. Pod koniec warsztatów mieliśmy szansę aplikować o finansowanie projektów związanych z tematem integracji między kulturami, dzięki czemu kilka miesięcy później przeprowadziłam (wspólnie z kilkoma poznańskimi przyjaciółmi, pozdrowienia dla Ewy oraz Męża, który nie może się doczekać pojawienia się na blogu) warsztaty Babcie do komputerów! – cudowne doświadczenie, tyle że efektem ubocznym było stworzenie grupy spamerów w podeszłym wieku – może wykopię gdzieś różowe szablony maili, które do dziś co jakiś czas otrzymuję. Na razie zdjęcie, więcej na stronie pamiątkowej projektu.

Może ktoś ma ochotę na powtórkę?

Szczęśliwego Nowego Roku!

Tags: Babcie do komputerów!, Fair Trade, Międzykulturowi Nawigatorzy, Online Grandmas, Ubuntu

Wyrażenia regularne w Javie – figle i psikusy

Tradycyjnie zacznę od zestawu ostrzeżeń:

1. Jeśli zaglądasz tu, szukając anegdotek i niezgorzkniałego narzekania: UCIEKAJ ile sił! Ten post należy do kategorii Strictly IT, nie chcesz tego zgłębiać. Obiecuję, że normalny wpis pojawi się wkrótce.
2. Jeśli programujesz: poruszam tu bardzo podstawowe kwestie, które potrafią jednak dać się we znaki. Rozwiązanie opisanych tu niewinnych problemików kosztowało mnie trochę czasu i nerwów. Liczę, że kiedy jakaś zbłąkana dusza znajdzie się w tej samej sytuacji, Google zaprowadzi ją prosto w moje troskliwe ramiona.
3. Jeśli jesteś moim liderem zespołu: tak, kolejny raz wracamy do historii o pociągach i spadochronach. Wolałbyś tego nie wiedzieć.

Jeśli nadal ze mną jesteś – do rzeczy. Spędziłam ostatnio trochę czasu z wyrażeniami regularnymi w Javie, ponieważ zajmowałam się czyszczeniem i normalizacją rekordów metadanych. Uważam, że zaszywanie tego typu przekształceń na sztywno w kodzie jest nadużyciem, dlatego przygotowałam narzędzie wczytujące z pliku zestaw reguł określających dla danego elementu metadanych warunek oraz akcję, która ma zostać wykonana po jego spełnieniu. Jedną z konsekwencji tego rozwiązania jest to, że wyrażenia regularne (określające warunki w regułach) muszą zostać wczytane z zewnętrznego pliku.

Oto miejsca, w których zachwiana została moja równowaga.

Psikus 1: znaki ucieczki w wyrażeniach wczytywanych z zewnętrznego pliku

Wyrażenia regularne dosyć często (regularnie ) pojawiają się w kodzie, dlatego nie spodziewałam się żadnych problemów. Do czasu.

Nie pamiętam już oryginalnego przykładu, ale ten, który podam, jest wystarczająco podobny. Załóżmy, że wyrażenie (które chcemy wczytać z zewnętrznego pliku) w zwykłym kodzie Javy wygląda tak:

Pattern yearPattern = Pattern.compile("^\\d{2}[-/]\\d{2}\\s*w\\.$");

Linia przedstawia zakres wieków, do którego dopasuje się na przykład:

14-16 w.

Proste, prawda?

Prawda – aż do chwili, kiedy wyrażenie zostało wczytane z zewnętrznego pliku.

Nic nie działało. Łańcuchy znaków, które bez najmniejszych wątpliwości powinny były dopasować się do wyrażenia, przeszły niezauważone. Po godzinie analiz niebezpiecznie zbliżałam się do stanu, w którym myślałam, że oszalał albo świat dokoła mnie, albo ja, kiedy szczęśliwie nadeszła pora lunchu (12.00 – koledzy w pracy jedzą obiad w porze właściwej dla mojej babci Halinki). Opowiedziałam o problemie nad talerzem naleśników ze szpinakiem (jedno z trzech wegetariańskich dań w restauracji Omega). Jeden z nich kolegów zadał oczywiste w sumie pytanie – czy na pewno dobrze wyeskejpowałam (przyjaciele humaniści: przepraszam!!!) wszystkie znaki specjalne. I wtedy wreszcie nadeszło olśnienie: nie, nie zrobiłam tego dobrze. Przeeskejpowałam je.

Znaki specjalne, takie jak d, w wyrażeniu regularnym oznaczające cyfrę, należy poprzedzić backslashem (ukośnikiem wstecznym). W kodzie Javy konieczne jest wprowadzenie dodatkowego backslasha, gdyż musimy jeszcze odebrać specjalne znaczenie samemu backslashowi (musimy poprzedzić znak ucieczki znakiem ucieczki, brzmi to naprawdę dobrze). Tyle razy widziałam te dwa ukośniki w parze, że zupełnie zapomniałam o tym, że w zewnętrznym pliku należy użyć tylko jednego!

Nadal jestem winna Michałowi paczkę cukierków za tę sugestię.

Psikus 2: flagi

To bardzo proste. Załóżmy, że wyrażenie nie ma brać pod uwagę wielkości liter. Normalnie oznaczamy to tak:

Pattern yearPattern = Pattern.compile("^\\d{2}[-/]\\d{2}\\s*w\\.$",Pattern.CASE_INSENSITIVE);

Świetnie, tylko jak przekazać tę flagę, jeśli wyrażenie jest wczytywane z zewnątrz? Okazuje się, że flagę, poprzedzona znakiem zapytania, należy umieścić w nawiasie na początku wyrażenia. Ignorowanie wielkości liter (przy okazji, poznałam ostatnio nowe słowo – kasztowość) to literka i, zatem dodajemy (?i). Ostatecznie, w kodzie wyrażenie wygląda tak:

(?i)^\\d{2}[-/]\\d{2}\\s*w\\.$

a poza kodem tak:

(?i)^\d{2}[-/]\d{2}\s*w\.$

Psikus 3: String.replaceAll

Na deser…

W pewnym specjalnym przypadku reguła zamieniająca dopasowany fragment na podany łańcuch znaków została użyta w kontekście, w którym wymieniony miał zostać cały łańcuch. Na późniejszym etapie wprowadziłam osobną regułę obsługującą ten przypadek, jednak nie o tym mowa. W uproszczenie, wywołanie wyglądało tak:

String s = "string contents".replaceAll(".*","nowa zawartość")

Po wykonaniu się tego kodu spodziewałam się, że wartością s będzie:

nowa zawartość

skoro * jest zachłannym kwantyfikatorem, zatem .* powinno dopasować się do całego napisu niezależnie od okoliczności.

Wyobraźcie sobie moje zaskoczenie (czy raczej przerażenie), gdy okazało się, że s przyjęło wartość:

nowa zawartośćnowa zawartość

Próbowałam jeszcze użyć bardziej zaborczego kwantyfikatora *+, ale efekt był ten sam. Byłabym mniej zaskoczona, gdyby .* zostało dopasowane do każdej litery w łańcuchu. Jakim cudem dopasowało się dokładnie dwa razy?

Dalsze śledztwo wykazało, że (w Javie 6) przebieg akcji jest następujący:

1. Cały łańcuch dopasowuje się do .* i jest zamieniany na łańcuch "nowa zawartość".
2. Po dopasowaniu z oryginalnego łańcucha znaków nie zostaje nic, a raczej zostaje łańcuch "". Metoda replaceAll jeszcze raz sprawdza możliwość dopasowania i okazuje się, że "" także pasuje do .*, zatem pusty łańcuch również zostaje wymieniony.
3. Zasadniczo można by kontynuować i w nieskończoność dodawać na końcu "nowa zawartość", jednak na szczęście (?) dana pozycja w łańcuchu znaków jest traktowana jako sprawdzona i wykonanie metody kończy się.

Mam nadzieję, że moje wyznania złagodzą cierpienia innej osoby w tej samej sytuacji.

Tags: Java, regex, wyrażenia regularne

Java Regex Gotchas

It is almost a tradition here. I am going to start with a list of disclaimers:

1. If you come here for the storytelling and whining: RUN! This is the Strictly IT category, you do not want to read it. A proper post is coming soon.
2. If you are a programmer: this is basic stuff. This is trivial. But it did cost me some time and some nerves, so I am writing this down to help other poor helpless creatures.
3. If you are my team leader: yes, I know, this is the parachutes and trains story one more time. You wish I had not told you this.

If you are still with me, let us get to the point. I have recently spent some time working with regular expressions in Java because of a metadata cleaning and normalization task. I hate hardcoding this kind of stuff, so I proposed this set of rules in which you can define conditions on the contents of a certain metadata tag and then execute an action if there is a match. This means some regular expressions are read into the program from external rules files.

Here is where I stumbled.

Gotcha 1: escaping characters when the regex is read from an external source

I deal with regular expressions all the time, so I did not expect any problems. Then came this.

I do not remember the real example, here is one similar enough. Let us assume that the regex (that we want to create externally) in normal Java code looks like this:

Pattern yearPattern = Pattern.compile("^\\d{2}[-/]\\d{2}\\s*w\\.$");

It is a line representing a centuries range (w stands for wiek, which is Polish for a century), like this one:

14-16 w.

Straightforward, isn’t it? Well, yes, up to the point when I read the regex from an external rules file.

It did not work. It did not match any strings it was supposed to match. I had just started thinking that maybe I had gone crazy, but then, luckily, came the lunch time. I told the story to my colleagues over a plate of spinach pancakes (one of the 3 vegetarian dishes the restaurant/canteen offers), and one of them asked the obvious question: did you escape special characters properly? And then it struck me: no, I didn’t. I overescaped them.

Normally you introduce special characters, like d which stands for a digit, with a backslash. In Java code, however, you have to use two backlashes to escape the backlash which has a special meaning in Java code (you have to escape the escape character, how cool is that). But when you read the regex from an external file you do not do it! I had seen so many regular expressions in Java that I got used to those double backslashes. Fail.

I still owe Michał a box of candy for this suggestion.

Gotcha 2: flags

This one is easy. Say I want the regex to be case-insensitive. The normal way to do it is this:

Pattern yearPattern = Pattern.compile("^\\d{2}[-/]\\d{2}\\s*w\\.$",Pattern.CASE_INSENSITIVE);

Cool, but if I am reading the regex from a file, how to pass the case insensitive flag? Well, you add the flag in parenthesis at the beginning of the regex. Case insensivity is i, so you add (?i). Finally it looks like this:

(?i)^\\d{2}[-/]\\d{2}\\s*w\\.$

or, externally:

(?i)^\d{2}[-/]\d{2}\s*w\.$

Gotcha 3: String.replaceAll

And finally…

I had this special case when the replace regex rule was supposed to replace the whole contents of a matched string. I later wrote a dedicated rule for that, but that is not the point. Simplified, the call looked like this:

String s = "string contents".replaceAll(".*","new contents")

After the call I expected s to be

new contents

as * is a greedy quantifier, so .* should be matched to the whole contents no matter what.

Imagine my surprise (the horror) when s turned out to be

new contentsnew contents

I even tried the possesive quantifier *+, but the result was the same. I would be less surprised if .* was matched to every letter of the string, but why was it matched exactly twice?

Further investigation proved that what happens (Java 6) is this:

1. The whole string is matched against .*, so it is replaced with "new contents".
2. What is left after matching the string is "", so the method checks again and concludes that "" matches .*, so it also gets replaced with "new contents".
3. Obviously you could continue with this logic and add "new contents” in an infinite loop at the end of the string, but fortunately (?) this position in the string is treated as checked, so the method ends.

I hope that this will help somebody in their suffering

Tags: Java, regex, regular expression

Mój pierwszy kurs online! Oraz kilka słów o kaligrafii, ściąganiu i dużych kwantyfikatorach

Tęskniliście za mną? Jeśli tak, winę ponoszą Stuart Russel i Peter Norvig, lub może Peter Norvig i Sebastian Thrun.

Kurs na Uniwersytecie Stanforda

Większość z moich Czytelników pewnie to wie, jednak służę pomocą pozostałym – Russel i Norvig to autorzy doskonałego podręcznika sztucznej inteligencji zatytułowanego Artificial Intelligence: A Modern Approach. Podchodziłam do niego kilka razy. Przeczytałam spore partie pracując nad doktoratem i nieco mniejsze podczas prac nad magisterką. Jest ciekawie i konkretnie, jednak tysiąc stron potrafi przytłoczyć. Z tego powodu, gdy dowiedziałam się od znajomego (i przekazałam kolejnym dziesięciu osobom), że Norvig, który obecnie jest dyrektorem do spraw naukowych w Google, oraz Thrun, profesor informatyki na Uniwesytecie Stanforda, zamierzają poprowadzić eksperymentalny kurs online na podstawie tego właśnie podręcznika, nie miałam wyjścia, musiałam się zapisać. Tym bardziej, że słyszałam już interpretację, zgodnie z którą „eksperymentalny” to eufemizm oznaczający „nie licz, że następny raz też będzie za darmo”. Wciągnęłam się! Jedyny problem polega na tym, że z każdym tygodniem czas poświęcony na oglądanie zajęć i wykonywanie obliczeń zbliża się do ogłoszonych na samym początku przez profesorów, niewiarygodnych 10 godzin tygodniowo.

Kurs trwa od 10 października do 18 grudnia, równolegle do „normalnego” kursu na Uniwersytecie. W każdym tygodniu dostępne są dwa wykłady oraz zadanie domowe, dodatkowo w czasie trwania kursy odbędą się dwa egzaminy: połówkowy i końcowy. Istnieje także możliwość uczestniczenia w kursie w sposób bardziej bierny, bez zadań domowych i egzaminów. Jeden wykład nie przekłada się na jeden filmik. Składa się z sekwencji nagrań, często kończących się interaktywnym quizem, który nie jest liczony do żadnej oceny, za to pozwala zweryfikować zrozumienie zagadnienia. Filmiki najczęściej przedsatwiają jednego z profesorów (a raczej rękę jednego z profesorów) wyjaśniającego zagadnienia takie jak reinforcement learning (uczenie wzmocnione).

Z reguły prowadzący zajęcia zwyczajnie piszą na białej kartce tak, jakby była to tablica na sali wykładowej. Jeden z moich kolegów co jakiś czas marudzi, że jak na współpracę amerykańskiej uczelni z firmą o ambicjach Google, kurs jest przesadnie analogowy, a wykładowcy powinni przynajmniej przygotować slajdy. (Jak na współpracę amerykańskiej uczelni z firmą o ambicjach Google, dziwi także to, że państwo nie przewidzieli, co stanie się z serwerami, gdy na stronie kursu jednocześnie zaloguje się 160 000 uczestników). Mnie się to podoba! Slajdy mają tę brzydką cechę, że czasami tekst na nich znika, albo pojawia się w zupełnie nieoczekiwanym miejscu – moje notatki i bez tego wyglądają dramatycznie. Zapisywanie treści zajęć zawsze było dla mnie jedną z najlepszych metod nauki i zapamiętywania. Podobno to naturalny efekt wprowadzenia dodatkowego bodźca i dodatkowej czynności do procesu uczenia i zapamiętywania. Czytałam ostatnio o tym, że młodsze niż moje pokolenie w większości wyeliminowało ręczne pismo (sama mam z tym poważne problemy, męczę się po około 5 minutach) i przez to nie jest w stanie doświadczyć zalet takiego połączenia (pisanie na klawiaturze podobno tak nie działa).

Kaligrafia

Jedna z nielicznych sytuacji, w których posługuję się długopisem, a nie klawiaturą, to pisanie listów. Piszę ręcznie w celu dodatkowego spesonalizowania wiadomości. Chyba warto, ale jakie to trudne! Mam bardzo złe wspomnienia z podstawówki (oczywiście). Kaligrafia i plastyka to dość zbliżone dziedziny, więc moje doświadczenia z tych dwóch przedmiotów są bardzo podobne. Kiedyś na lekcji polskiego pani nauczycielka pochwaliła moje opowiadanie i przeczytała je całej klasie (temat brzmiał „Ziemia za 200 lat”, kolega z ławki przede mną napisał „Jaka Ziemia?”, co może teraz wydaje się oklepane, jednak pamiętajcie, że mowa o 10-latku), po czym ogłosiła “jeszcze jedno wypracowanie napisane takim stylem pisma, a wstawię ci dwóję za nieposzanowanie mowy ojczystej”. Nie będę już nawet opowiadać o szlaczkach (chociaż żałuję, że nie jestem w stanie zlokalizować żadnego zeszytu z tego okresu). Na uczelni chodziłam na większość wykładów, a jednak nikt nigdy nie chciał pożyczać moich notatek (załączam przykład). Wcale się nie gniewam.

Notatki z wykładu, chyba Logika Matematyczna dla Informatyków

Ściąganie

Skoro mowa o wykładach i notatkach, przejdę do kolejnego tematu, któremu poświęciłam ostatnio nieco namysłu, to jest ściąganiu. Nie robię tego. Pamiętam jeden konkretny przypadek, gdy nasza szalona pani od biologii, której nie chciało się układać się dwóch osobnych syllabusów dla osób w klasach o profilu biol-chem i pozostałych, kazała nam nauczyć się na pamięć budowy struktury chemicznej neuroprzekaźników. Przyznaję, narysowałam ołówkiem odpowiednią cząsteczkę na kartce, na której później pisałam sprawdzian. Biologia i tak była niesprawiedliwa – inna z pań od biologii oceniała sprawdziany na podstawie liczby stron, kolega dostał czwórkę, gdy zamieścił w środku “Rotę” oraz “Bagnet na broń”. Dodam jeszcze, że po 3 latach biologii w liceum nie jestem w stanie ocenić, która leśna roślina nadaje się do jedzenia, a która nie. Chcecie mnie zabić, wypuście mnie w lesie.

Odnoszę wrażenie, że w Polsce panuje ogromne społeczne przyzwolenie na ściąganie. Zapewne jest to silnie związane z naszą nieodległą przeszłością i wszelkimi konotacjami słowa „donosiciel”.

Pamiętacie, na ilu sprawdzianach i egzaminach nauczyciele wprowadzali zasadę pierwszego ostrzeżenia – za pierwszym razem dostajesz ostrzeżenie, dopiero za drugim wylatujesz z sali? Czym to było, jeśli nie zachętą do ściągania? Moje osobiste najbardziej kuriozalne doświadczenie związane ze ściąganiem miało miejsce podczas egzaminu wstępnego na studia. O jedno miejsce starało się 14 osób, a obcy chłopak obok mnie próbował ode mnie ściągać, po czym obraził się, gdy odmówiłam współpracy. Jeden na czternaście, no co ten człowiek sobie myślał?

Słowem przypomnienia, dlaczego ściąganie jest złe. Czy chcielibyście chodzić do lekarza, który ściągał na wszystkich egzaminach poświęconych objawom chorób? Jestem przekonana, że tak właśnie postępował lekarz, który zszywał moje ścięgno Achillesa. Załączam ilustrację z wypadku, bardzo popularną wśród moich przyjaciół. Trzy miesiące później nadal nie mogę biegać. Na szczęście nowy lekarz i nowy rehabilitant dają mi spore szanse na zakończenie tej przygody w sposób pomyślny.

Wypadek z rozbitą butelką. Cierpienie dla sztuki: wracałam z ostatniego spektaklu na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Malta

Jeszcze raz o kursie

Jeśli ktoś zastanawia się, skąd perorowanie na temat ściągania: reguły kursu online zabraniają współpracy przy zadaniach domowych oraz egzaminach aż do momentu udostępnienia ich oficjalnej punktacji. Dla nas naturalna jest rozmowa na taki temat, a nawet porównywanie ocen, mimo że każdy robi zadania samodzielnie. Ostatnio przyszedł mi do głowy dość niepokojący temat. W jednym z nagrań profesor Thrun opisał „bardzo silną” metodę wykrywania spamu, wykorzystywaną przez Google. Polega ona na sprawdzeniu, czy taka sama wiadomość nie dotarła do tysiąca innych użytkowników. Wniosek: Google skanuje sprawdza, jakie dostajesz wiadomości. Czy w związku z tym istnieje możliwość odpytania serwerów o wszystkie wiadomości e-mail, w których występują nazwiska profesorów, oraz podejrzanie długie ciągi cyfr?

Kwantyfikatory, czyli wisienka na torcie

Pamiętacie jeszcze ankietę z mojego poprzedniego wpisu? Pytałam o to, czy w zdaniu „Mężczyźni są lepszymi kierowcami niż kobiety” mowa o wszystkich kobietach, większości kobiet, czy może o jakichś kobietach. Chciałabym przedstawić opinię profesorów sztucznej inteligencji:

Gdy pominiemy kwantyfikator, możecie założyć, że chodzi o “dla każdego” – to jedynie skrótowy zapis.

Tags: AI, kwantyfikatory, Norvig, Russel, sztuczna inteligencja, Thrun, ściąganie

The Stanford Review, Calligraphy, and Cheating, with a Cherry on Top

If you have missed me, blame it all on Stuart Russel and Peter Norvig, or maybe on Peter Norvig and Sebastian Thrun.

The Course at Stanford

For those who do not know – Russel and Norvig are the authors of an excellent AI textbook called Artificial Intelligence: A Modern Approach. I read large parts of this book while working on my PhD, and smaller parts earlier, during regular studies. I liked it, but it is a bit overwhelming with its thousand pages. When I learned from a friend (and passed the info to many others) that Norvig, who currently is Director of Research at Google, and Thrun, Research Professor of Computer Science at Stanford University are experimentally teaching an online class in AI based on the mentioned book, well, I had to go for it. Especially when some of the people I know interpret the “bold experiment” clause as “next time you’re paying for this”! I am compelled, but each week the time I spent watching the course and doing the calculations is getting closer to the what the professors proclaimed at the beginning, which was an unbelievable 10 hours a week.

The course is taught from October 10th to December 18th 2011, in parallel with the original course at Stanford. Each week there are two units and a homework, and there are two exams (mid-term and final). For those who want to participate in a more passive way there is a no-homework/no-exam option. A unit is not a single video. Instead, it is a series of short films which often end with interactice quizzes that check your understanding, but are not considered in the grading system. In the videos you see one of the professors (or, most often, a hand of on of the professors) explaining subjects such as Reinforcement Learning.

Usually they write on a white page as if it was a whiteboard. One of my friends keeps complaining that for a Stanford University/Google cooperation the course is incredibly analogue, and that the teachers should at least prepare some slides. (For a Stanford University/Google cooperation it is also a shame that they did not foresee what would happen to their servers when 160,000 online course participants hit the page.) But I like it! With slides I never know from which direction a new line appears, and I seem to never have space in my notebook (yes, on paper) to copy it there. One of the best ways of learning for me has always been writing things down, which apparently has to do with involving one more sense and one more action in the memorizing process. I have read recently that younger people, who hardly ever write things by hand (I am hopeless at this too and get tired after 5 minutes) loose the benefits of this combination.

Calligraphy

One thing I do write by hand on a regular (though not so frequent) basis are letters, real letters sent by post. I do it to personalize the message, but boy is it hard! I have very bad memories from primary school – calligraphy and arts seem not too far apart, so that was another source of frustration. One day the Polish teacher praised my short story (“The Earth in 200 years”, btw the guy who sat in front of me wrote “What Earth?” – you may think it’s cheesy but please remember he was 10) and read it to the whole class, and then she said “one more essay with this kind of penmenship and you get an F for lack of respect towards your mother tounge“. The little colofrul bands we had to draw under every new subject in the excercise book were even worse. I wish I could find one of them… At university I attended every lecture, but for some reason (see the enclosed photo) nobody wanted to borrow my notes. Fair enough.

My university lecture notes (Mathematical Logic in Computer Science, it seems)

Cheating

This brings me to the last thing I want to mention today: cheating (as in copying your homework from a classmate or looking over their arm during an exam). I do not do it, the cases when I cheated in tests or exams in my life can be counted on the fingers of one hand. I honestly remember one case only. When the crazy biology teacher in school, who tought mostly biology-oriented classes and was too lazy to switch programmes tried to make us memorize the chemical structure of a neurotrasmitter particle, I drew it beforehand with a pencil in the answer sheet. To comment further on the biology programme: I had to learn stuff like that, but let me off in a forest somewhere and I am dead after 2 days, because I have absolutely no idea what kind of wild plants are edible.

The social consent for cheating in Poland is enormous, which has to do with the fact that informer and collabolator are very pejorative words here, resembling our not-so-distant secret police history. It is still considered morally dubious to tell on a neighbour burning tires in their backyard.

In many tests or exams the teacher introduces a one warning rule – if you get caught looking into a classmate’s sheet, you get a warning. Only the second time you are kicked out. I have always considered it an open invitation. The most outraging cheating experience I had was during the university entrance exams. These days, I believe, students are accepted based on standarized A-level results. Back in my day we had to sit a separate exam for each faculty we applied to (which was maybe more difficult, but a small A-level indisposition did not completely erase your chances of getting accepted). There were 14 people per place willing to study IT at my university. Due to suboptimal choice of the class profile in secondary school I had been preparing for that exam the whole year before. And, imagine this – a guy tried to look into my answer sheet, and sulked when I refused to cooperate! 1 in 14, what the hell was he thinking? But it is not all that shocking here.

To remind you what is wrong with cheating, people… Would you like your doctors to have copied the answers in a symptoms test from their colleagues? The one who was supposed to fix my cut Achilles tendon must have been doing it a lot. See the illustration of the accident (quite popular among my friends, the illustration that id). Three months from that I am still unable to run, fortunately I am seeing a new doctor and physiotherapist, and finally things are getting better.

The broken bottle accident. Suffering in the name of culture: it happened minutes after the Malta International Theatre Festival's closing performance

Stanford Again

If you are wondering where the cheating rant came from: in the online course you are not allowed to talk about the homeworks and the exams with any other participants, of course until they are graded. And people do talk about them, of course, and even compare the answers, even though they do the tasks themselves. And here is what I thought. In one of the units professor Thrun says that a very powerful method of spam detection that Google uses is to see if a thousand other people got the same email. That means that they do check and do know what emails you get. So, can they run a query for all the emails that contains their names a suspiciously long columns of digits?

The Cherry on Top

Do you remember the poll from my previous post, the one in which I ask whether “Men are better drivers than women” meant all, most, or some women? Well, here is what AI professors think about it:

We’ll omit the quantifier, and when we do that, you can just assume it means for all; that’s left out just as a shortcut.

Tags: AI, caligraphy, cheating, Norvig, quantifiers, Russel, Thrun

Girls, Driving, Coding, Colours

In the first couple of posts I mentioned a few unpleasant professional life stories in which I had to face some openly expressed opinions on women’s intellectual potential. I considered those memories lost in the ash heap of history and safely distant, belonging in the “bad stuff turned good anecdotes” drawer.

Up until last week.

At this point I am the only girl at the team. I miss a girl to talk to not only because there is nobody I can complain to about the female ailments. After 4 years of education in a completely feminine environment (28 beatiful, ambitious adolescent girls in one classroom) and another 5 in the world of testosterone, I am a eulogist of (relative) balance.

Back to the main thread. We’re at a project meeting. All urgent questions have been discussed, so things get a little bit more relaxed. For some reason, we started talking about Dr. Form, well known to both the regular Poznań University (UAM) and the University of Technology (PP) students. Then the PP people told us about Ms. Font. Reportedly, in many cases she was not competent enough to discuss the actual contents of students’ theses, so she questioned the choice of font. We spent a while basking in self-rightousness, but then the leader of the project decided to cut in, saying “well, she’s a woman, she discusses what she knows best”. Mind you, I am giving the lightest possible version of what he said, because I really do not want to accuse people of things they did not say. I think that in fact it was a bit more harsh.

Again: I am the only girl on the team, and the only girl on the (inter-team) project. The author of those surprising words had stated before that he was really glad with my work so far. I reacted immediately, saying it was a bit too much, but – and unfortunately it’s been happening a lot to me recently – I felt more agitated with every passing minute. None of my colleagues decided to protest against putting things this way.

So I was walking home, trying to figure things out. The statemets made were as follows:
- Justyna is a good employee
- Justyna is a woman
- Justyna does not know shit about colours
- Women are only good at picking up colours
———————————————–
???

I finally decided that, provided the author of the aforementioned words had no reason to lie on his assessment of my work, the only non-contradictory interpretation is that a woman with a scientific mind is not treated as a woman at all. This actually is an interpretation which some people tried to force on me with good intentions – “come on, he treats you like a teammate, and not like any woman”. Uplifting indeed. Firstly, I know plenty of girls with scientific minds, and secondly, those who think in a more “soft” manner do not come down to the one doubtful skill (no offence to professional decorators – I envy you). Among my girlfriends there are laywers, artists, translators, journalists… For Pete’s sake.

I took time digesting it. After a few years with a really difficult boss I had decided not to spent a minute more in a place where the employee is treated with no respect by definition. Having considered more and less radical solutions, I went for the simplest one, that is a normal converstation. I learned that the opinion expressed concerned one person only and not women in general, even if pronounced in a slighly ambiguous manner. Fair enough.

This made me think, though. There is this class of natural language statements like “I like dogs better than cats” that lack quantification, and only last week it stroke me that people can interpret them differently. So, be so kind as to tell me…

Finished? So, what’s the deal with a sentence like ”Men are better drivers than women“? I have always treated them as beginning with the universal (“for each”) quantifier, so they have always irritated me. My bad, or is somebody messing with my head?

Tags: colours

Dziewczyny, samochody, programowanie i kolory

W pierwszych postach wspomniałam kilka niezbyt przyjemnych sytuacji z życia zawodowo-naukowego, w których musiałam stawić czoła wyrażanym na głos opiniom na temat możliwości intelektualnych kobiet. Temat wydawał mi się pogrążony w mrokach dziejów i bezpiecznie odległy, przynależny do szuflady z napisem „złe rzeczy, które zamieniły się w dobre angedoty”.

Do czasu.

Jestem w tej chwili jedyną dziewczyną w zespole. Brakuje mi towarzystwa kobiet nie tylko dlatego, że nie mam komu poskarżyć się na kobiece fizyczne dolegliwości. Po czterech latach edukacji w środowisku sfeminizowanym (28 pięknych, ambitnych dziewczyn w trudnym wieku w jednej klasie) i kolejnych pięciu w świecie testosteronu, jestem zdeklarowanym zwolennikiem (względnej przynajmniej) równowagi.

Główny wątek. Zebranie projektowe. Kwestie merytoryczne już omówione, nastąpiło zauważalne rozprężenie. Rozmowa zeszła najpierw na temat Doktora Formatki, dobrze znanego studentom UAM jak i PP, a później na temat Pani Czcionki (swoją drogą, nie rozważyłam wcześniej intrygującej kwestii stopnia PANI Cz.), o której na UAM nikt jeszcze nie słyszał. Historia w skrócie: Pani Czcionka, najwyraźniej nie potrafiąc odnieść się rzetelnie do treści pracy, koncentrowała się na aspektach wyglądu i formatowania. Dłuższą chwilę pławiliśmy się w dobrym samopoczuciu, gdy jeden z moich kolegów z pracy, pełniący nadrzędną rolę w projekcie, którego dotyczyło spotkanie, uciął wspominki słowami „wiadomo, kobieta, mówi o tym, na czym się zna”. Ponieważ nie pamiętam tej wypowiedzi co do słowa, przytaczam ją w najdelikatniejszej możliwej wersji – szczerze mówiąc, myślę, że było trochę mocniej.

Jeszcze raz – jestem jedyną kobietą w zespole, a także jedyną kobietą pracującą we wspomnianym projekcie (między zespołami). Od autora tych przedziwnych słów słyszałam wcześniej, że bardzo ceni sobie moją pracę. Zareagowałam od razu, mówiąc, że to chyba przesada, ale niestety, co zdarza mi się dosyć często, irytacja narastała we mnie falami jeszcze długo po fakcie. Żaden z moich kolegów nie postanowił zaprotestować przeciwko takiemu stawianiu sprawy.

Zatem szłam do domu i starałam się zrozumieć sytuację. Stan rzeczy, wedle opisanych słów, przedstawiał się następująco:
- Justyna jest dobrym pracownikiem
- Justyna jest kobietą
- Justyna nie zna się na kolorach
- Kobiety znają się tylko na wybieraniu kolorów
———————————————–
???

Ostatecznie doszłam do wniosku, że zakładając, że autor wspomnianych słów nie miał żadnego powodu, by mówić mi nieprawdę na temat oceny mojej pracy, jedyną interpretacją niesprzeczną z przedstawionymi powyżej założeniami jest ta, w której kobieta obdarzona ścisłym umysłem nie jest traktowana jako kobieta. Jest to interpretacja, którą pewna grupa znajomych osób próbowała mi wcisnąć „na pocieszenie” – „przecież on nie mówił o tobie, najwyraźniej traktuje cię jako członka zespołu, a nie jako kobietę”. Też mi pocieszenie! Po pierwsze, znam sporo kobiet o ścisłych umysłach, a po drugie, przecież te, które myślą bardziej „humanistycznie”, nie sprowadzają się do tej jednej wątpliwej umiejętności (z całym szacunkiem dla wszelkiej maści dekoratorów, którym szczerze zazdroszczę)! Znam lekarki, prawniczki, artystyki, tłumaczki, dziennikarki… u licha.

Odchorowałam to. Po paru latach pracy z trudnym szefem postanowiłam, że nie spędzę ani chwili więcej w miejscu, gdzie z definicji nie szanuje się pracownika. Rozważywszy mniej i bardziej radykalne rozwiązania zdecydowałam się na najprostsze, czyli zwykłą rozmowę. Ustaliłam, że opinia była opinią o konkretnej osobie, a nie o kobietach w ogóle, być może wyrażoną w nie do końca fortunny sposób. Może być.

Przy okazji, po raz pierwszy dotarło do mnie, w jak odmienny sposób można interpretować pozbawione kwantyfikatorów zdania w języku naturalnym. Pytanie do Ciebie, Czytelniku.

Już? Więc jak w końcu jest ze zdaniem „Mężczyźni są lepszymi kierowcami niż kobiety”? Ja zawsze odbierałam takie wypowiedzi jako te opisane kwantyfikatorem ogólnym („dla każdego”…) i z tego powodu zawsze mnie one oburzały. Mój błąd, czy może ktoś mi wciska ściemę? Jak myślicie?

Tags: kolory