Dziewczyny, samochody, programowanie i kolory

(click here for English version of this post: Girls, Driving, Coding, Colours)

W pierwszych postach wspomniałam kilka niezbyt przyjemnych sytuacji z życia zawodowo-naukowego, w których musiałam stawić czoła wyrażanym na głos opiniom na temat możliwości intelektualnych kobiet. Temat wydawał mi się pogrążony w mrokach dziejów i bezpiecznie odległy, przynależny do szuflady z napisem „złe rzeczy, które zamieniły się w dobre angedoty”.

Do czasu.

Jestem w tej chwili jedyną dziewczyną w zespole. Brakuje mi towarzystwa kobiet nie tylko dlatego, że nie mam komu poskarżyć się na kobiece fizyczne dolegliwości. Po czterech latach edukacji w środowisku sfeminizowanym (28 pięknych, ambitnych dziewczyn w trudnym wieku w jednej klasie) i kolejnych pięciu w świecie testosteronu, jestem zdeklarowanym zwolennikiem (względnej przynajmniej) równowagi.

Główny wątek. Zebranie projektowe. Kwestie merytoryczne już omówione, nastąpiło zauważalne rozprężenie. Rozmowa zeszła najpierw na temat Doktora Formatki, dobrze znanego studentom UAM jak i PP, a później na temat Pani Czcionki (swoją drogą, nie rozważyłam wcześniej intrygującej kwestii stopnia PANI Cz.), o której na UAM nikt jeszcze nie słyszał. Historia w skrócie: Pani Czcionka, najwyraźniej nie potrafiąc odnieść się rzetelnie do treści pracy, koncentrowała się na aspektach wyglądu i formatowania. Dłuższą chwilę pławiliśmy się w dobrym samopoczuciu, gdy jeden z moich kolegów z pracy, pełniący nadrzędną rolę w projekcie, którego dotyczyło spotkanie, uciął wspominki słowami „wiadomo, kobieta, mówi o tym, na czym się zna”. Ponieważ nie pamiętam tej wypowiedzi co do słowa, przytaczam ją w najdelikatniejszej możliwej wersji – szczerze mówiąc, myślę, że było trochę mocniej.

Jeszcze raz – jestem jedyną kobietą w zespole, a także jedyną kobietą pracującą we wspomnianym projekcie (między zespołami). Od autora tych przedziwnych słów słyszałam wcześniej, że bardzo ceni sobie moją pracę. Zareagowałam od razu, mówiąc, że to chyba przesada, ale niestety, co zdarza mi się dosyć często, irytacja narastała we mnie falami jeszcze długo po fakcie. Żaden z moich kolegów nie postanowił zaprotestować przeciwko takiemu stawianiu sprawy.

Zatem szłam do domu i starałam się zrozumieć sytuację. Stan rzeczy, wedle opisanych słów, przedstawiał się następująco:
- Justyna jest dobrym pracownikiem
- Justyna jest kobietą
- Justyna nie zna się na kolorach
- Kobiety znają się tylko na wybieraniu kolorów
———————————————–
???

Ostatecznie doszłam do wniosku, że zakładając, że autor wspomnianych słów nie miał żadnego powodu, by mówić mi nieprawdę na temat oceny mojej pracy, jedyną interpretacją niesprzeczną z przedstawionymi powyżej założeniami jest ta, w której kobieta obdarzona ścisłym umysłem nie jest traktowana jako kobieta. Jest to interpretacja, którą pewna grupa znajomych osób próbowała mi wcisnąć „na pocieszenie” – „przecież on nie mówił o tobie, najwyraźniej traktuje cię jako członka zespołu, a nie jako kobietę”. Też mi pocieszenie! Po pierwsze, znam sporo kobiet o ścisłych umysłach, a po drugie, przecież te, które myślą bardziej „humanistycznie”, nie sprowadzają się do tej jednej wątpliwej umiejętności (z całym szacunkiem dla wszelkiej maści dekoratorów, którym szczerze zazdroszczę)! Znam lekarki, prawniczki, artystyki, tłumaczki, dziennikarki… u licha.

Odchorowałam to. Po paru latach pracy z trudnym szefem postanowiłam, że nie spędzę ani chwili więcej w miejscu, gdzie z definicji nie szanuje się pracownika. Rozważywszy mniej i bardziej radykalne rozwiązania zdecydowałam się na najprostsze, czyli zwykłą rozmowę. Ustaliłam, że opinia była opinią o konkretnej osobie, a nie o kobietach w ogóle, być może wyrażoną w nie do końca fortunny sposób. Może być.

Przy okazji, po raz pierwszy dotarło do mnie, w jak odmienny sposób można interpretować pozbawione kwantyfikatorów zdania w języku naturalnym. Pytanie do Ciebie, Czytelniku.

Już? Więc jak w końcu jest ze zdaniem „Mężczyźni są lepszymi kierowcami niż kobiety”? Ja zawsze odbierałam takie wypowiedzi jako te opisane kwantyfikatorem ogólnym („dla każdego”…) i z tego powodu zawsze mnie one oburzały. Mój błąd, czy może ktoś mi wciska ściemę? Jak myślicie?

Tags: kolory